Waarom gamen kinderen uren achter elkaar en gaat huiswerk maken vaak zo moeizaam?
Het antwoord is, kernachtig samengevat, 1 woord: uitdaging. Kinderen gamen niet omdat het leuk is, maar omdat het hen uitdaging biedt, en uitdaging zorgt voor een actief brein. Wat kan gamen ons leren over het leerproces? Veel moois, mits je ervoor open staat en je vooroordelen over gamen opzij zet.
In deze blog laat Tom Chatfield dat heel mooi zien. Begon de game industrie geheel los van het onderwijs, als je openstaat voor de mogelijkheden van gaming dan ga je meer dan alleen een interessante parallel zien. De principes van gaming kunnen uitstekend worden toegepast in het leerproces van kinderen (en ook volwassenen trouwens). Niet alleen binnen games zelf, maar ook in de toepassing van nieuwe principes in de didactische praktijk.
Ik stip kort even enkele hoofdpunten aan:
onmiddellijke feedback – elk kind wil zelf graag weten waar het staat met zijn kennisvoortgang. Daar hoef je niet extern voor te toetsen. Bouw deze onmiddellijke feedback ruimhartig in. Vertrouw het kind. Enne… nog een voordeeltje: je hoeft niet meer stapels toetsen na te kijken…
personalisering - met games als digitaal leermiddel kun je altijd en overal leren. Veel handiger. En je kunt je eigen tempo volgen en keuzes in leerpaden maken. Je hoeft niet meer 100 sommen te maken om dat ene resultaat te halen. Als 10 genoeg is om het te snappen, dan is dat goed. Kun je weer lekker verder met een ander interessant onderwerp.
onzekerheid - creëer uitdaging en laat ruimte voor echte keuzes. Dit stimuleert enorm de oplossingscapaciteit van het brein.
aandachtsraam - creëer situaties die de attentie van de speler verhogen, en “plant” de leerervaring daarin in. Dit vergroot het leerrendement enorm.
De blog is ook in een TED-talk te zien.
