Het ADHD-verbond

In een eerdere blog heb ik de zin gebruikt:

Er is een vreemdsoortig verbond tussen ouders (fijn als mijn kind een label heeft want dan wordt ie tenminste geholpen), leerkrachten (hèhè eindelijk gebeurt er iets met dit lastige kind) en de farmaceutische industrie (wij hebben een prachtige afzetmarkt gevonden, waar wij VEEL, HEEL VEEL geld mee kunnen verdienen).

Dit leidde tot nogal heftige reacties. Vooral van ouders. Nu is dat zeer te begrijpen, want je wilt als ouder toch het beste voor je kind, en niemand komt aan jouw autonomie om te beslissen wat goed is voor je kind. Ouders interpreteerden deze zin kennelijk als een soort van aanval op hun eigen gedrag.

Verbond? Natuurlijk is er nooit in een mooie witte villa, ergens op de Veluwe, een geheim verbond gesloten om kinderen aan te laten passen op een failliet schoolsysteem door middel van drugs. Natuurlijk reageren ouders het felst, want ze bevinden zich in een erg vervelend isolement. Leerkrachten stralen een soort autoriteit uit. Huisartsen zijn erg meegaand. En orthopedagogen en psychiaters stellen nu eenmaal graag diagnoses. Daar zijn ze voor opgeleid. Wat kun je daar eigenlijk tegeninbrengen?

Als je een hamer hebt… Maar… de laatste 15 jaar zien we wel een enorme toename in het voorschrijven van ADHD-remmende middelen. We zien ook een enorme eagerness onder psychiaters om allerlei normaal menselijk gedrag als stoornis te zien…. de meest normale emoties zoals rouw worden als stoornis aangemerkt. Hoe zou dat komen? Een spreekwoord zegt “als je een hamer hebt dan lijkt elk probleem op een spijker”. Ik denk dat dit mechanisme hier speelt. En dat zouden de deskundigen zich aan moeten trekken.

Standaardsysteem En we zien de wanhopige ouders, die koste wat kost proberen hun kind op school te houden. Waarmee velen (naar mijn mening) hun eigen kind uiteindelijk tekort doen, omdat het schoolsysteem doodeenvoudig niet is gebaseerd op de uniekheid van elk kind, maar op het volhouden van één standaardsysteem. Dit bedoel ik zeker niet als kritiek, want vaak is er maar weinig keus. Er is nog niet een ruim aanbod. Inmiddels zijn er wel plusklassen, Leonardoscholen en verrijkingsonderwijs. En er is op Internet het een en ander te vinden.

Pijltjes Zouden – geheel toevallig – al die pijltjes wel eens dezelfde kant op kunnen wijzen? School klaagt: uw kind is druk en onaangepast ==> ouders zoeken naar een oplossing ==> komen bij een orthopedagoog of psychiater ==> deze stelt diagnose ADHD => ouders hebben dan eindelijk een soort van uitleg voor het gedrag van hun kind ==> pilletje ==> kind wordt minder druk (suf?) ==> school tevreden ==> pillenindustrie tevreden ==> ouders en kind tevreden ?????????

Dat laatste is maar zeer de vraag. Gelukkig komt er steeds meer kennis over labels als ADHD, Autisme en Hoogbegaafdheid. Er is ook een tegentendens, die juist bewust deze kenmerken als voordelen ziet en er uit haalt wat er in zit. Enkele tips:

Website van Peggy Schut, zelf ADHD

Lezing van Ilja van Bemmel over nomadisch leren

Lezing van Peggy Schut over de Creatieve Chaoot

Lezing van Gio Vogelaar, jeugdhulpverlener

Erik Reith over zijn school Wonderwijs waar kinderen eigenaar zijn van hun eigen schoolloopbaan

 

This entry was posted in Hoogbegaafd en Onderwijs, Labels. Bookmark the permalink.

Leave a Reply