Labels – anders bekeken

Ik spreek geregeld ouders die met hun kind in een traject zitten waarbij het een label krijgt (ADHD, hoogbegaafd, dyslexie, autisme etc.). Enerzijds lijkt het hebben van een label een soort van voordeel, omdat er daardoor meer aandacht komt. Anderzijds hebben veel ouders de behoefte hun kind als een geheel te zien en proberen ze het liefdevol te accepteren zoals het is. Helaas gaat dit vaak gepaard met een bittere strijd tegen de buitenwacht: school, familie, deskundigen etc.

Er is een soort praktische stelregel onder psychiaters die zegt: een stoornis is pas een probleem als je er zelf (en je omgeving) last van hebt.

Op zoek naar nuances Ik vind dat een verstandig uitgangspunt.Alleen – wanneer is last last?  Heeft het kind zelf last van alles wat er in z'n hoofd gebeurt? Zit het hem in de communicatie met vriendjes, die reageren op het gedrag? Komt er een probleem op school? In dat laatste geval kan de “last” het gevolg zijn van de botsing tussen het schoolse systeem (stilzitten, doen wat de juf zegt)  en hoe het kind het liefste zelf zou willen functioneren.

Een grijs gebied Bij psychische aandoeningen is er vaak een groot grijs gebied te herkennen. Er is niet een waterscheiding tussen mensen met en zonder ADHD. Ik denk dat het juist in dit middengebied is waar de grootste strijd plaatsvindt. Probleem is niet of je ADHD hebt, maar of jij en je omgeving écht je eigen gedrag als last ervaart, of het je blokkeert, uit je evenwicht haalt, somber maakt etc.

Als je een hamer hebt lijkt elk probleem op een spijker Er is forse kritiek op de DSM-V (de diagnostische bijbel van de psychiatrie) omdat die te gemakkelijk allerlei gedrag op een hoop gooit (je kunt iemand met gemak zowel ADHD als autist noemen bv.) en zelfs normale emoties zoals rouw als stoornis bestempelt. Maar wat erger is: je wordt, tegen wil en dank, gezien als “afwijking”. Hoezo!? afwijking waarvan dan? Je wordt als het ware een bepaalde kant op gezogen. Ik denk zo maar dat veel ouders dat in hun hart helemaal niet willen.

Waar ik voor pleit is een paar dingen:

zorg voor onderwijs dat het unieke in elk kind bovenaan zet Het is mijn overtuiging dat veel problematiek rondom labelen van kinderen vooral ontstaat door de confrontatie met een eenzijdig schoolsysteem dat niet goed om kan gaan met afwijkingen van het gemiddelde. Helaas merk ik daar te vaak voorbeelden van. Er wordt al gesproken over 1 op de 4 kinderen! Dat zijn zorgwekkende getallen. Er is op het ogenblik een flinke tegenbeweging aan het groeien op dit gebied. Die probeer ik te ondersteunen en te versterken. Ik ben zelf fan van de democratische/sudburyscholen, het zijn er helaas nog veel te weinig. Ze zien kinderen niet vanuit een label. Kinderen mogen gewoon zijn wie ze zijn. Blijkbaar speelt die “last” daardoor veel minder. Anderzijds beseffen ze ook dat je wel degelijk in sommige gevallen stevige begeleiding moet geven.

Ik doe hierbij een krachtige oproep aan ouders met gelabelde kinderen: sluit je aan (als je dat nog niet gedaan had natuurlijk) bij netwerken die onderwijs nastreven waar elk kind mag zijn wie hij is, en waar kinderen in veiligheid en liefdevol zichzelf kunnen ontwikkelen. Ik denk dan bv. aan een initiatief als  Curso De Bisuteria Y Curso De Joyeria. Gran Comision

_blank”>HartverwarmendWijs. Zoek de wederzijdse bevruchting. Dat maakt beide bewegingen krachtiger, ten dienste van zeker gelabelde kinderen, maar ook kinderen in het algemeen.

Probleem of gave? Als je iets als een probleem ziet dan ervaar je het ook zo, en dan kun je jezelf wel eens vastzetten. En dat is niet bedoeld als kritiek! Ik wil zo graag een andere kijk geven: wat als je ADHD eens als een persoonskenmerk beschouwt, of zelfs een gave? Ik heb daar een heel festival aan gewijd: Het Positief Label Festival, en daar zijn nog een aantal prikkelende lezingen van te zien (zie onderaan de blog).

Accepteer jezelf Wat ik ook, uit eigen ervaring, mee wil geven aan de kinderen: accepteer jezelf geheel en al zoals je bent! Dat is absoluut geen dooddoener. Want zoveel mensen om je heen proberen je te dwingen in het “normaal”-zijn. Maar dat is voor jou niet genoeg. Het is de crux waar alles om draait. Daarin vind je je kracht. Ik heb het pas 4 jaar geleden gedaan. Beter laat dan nooit :-). Ik heb ook een soort label, en sinds ik dat heb gedaan leid ik het leven zoals ik dat zelf echt helemaal wil. En dat gun ik je zo! Ouders, vanzelfsprekend kun je in die acceptatie een enorme rol spelen.

Een mooi stukje uit een verhaal van iemand die zijn hooggevoeligheid heeft ontdekt:

“Het is zeker niet mijn bedoeling om mensen in hokjes in te delen”, gaat Van de Water verder. “Wel merkte ik bij mezelf dat door me er destijds in te verdiepen, ik bepaalde dingen beter kon plaatsen. Ik kreeg als het ware mijn eigen gebruiksaanwijzing. Plots werd het me duidelijk waarom ik niet 'gewoon' een baan kon hebben, waarom schoonheid belangrijk voor me is, waarom ik grote mensenmassa's en thrillers beter mijd. Sinds die tijd houd ik er rekening mee en focus ik me op de mooie dingen die het me brengt: een intenser leven, mensen beter kunnen aanvoelen etc …” Kortom: er valt perfect mee te leven, als je je eigen 'gebruiksaanwijzing' maar kent en daarnaar leeft.

===================

Linda Duin, hoogbegaafdheidsdeskundige, spreekt over de specifieke begeleiding die HB-kinderen van haar krijgen filmpje

Website van Peggy Schut, zelf ADHD

Lezing van Ilja van Bemmel over nomadisch leren Voordat we de agrarische, “sedentaire” leefwijze kregen was onderzoekend gedrag, creativiteit en nieuwsgierigheid doodnormaal, zelfs levensreddend. Gedrag dat nu door velen “herkend” wordt als ADHD…..

Lezing van Peggy Schut over de Creatieve Chaoot: hersenondezoek laat zien dat de breinen van ADHD-ers etc. inderdaad iets anders functioneren. So what? Is het dan meteen een ziekte?

Lezing van Gio Vogelaar, jeugdhulpverlener Gio laat zien dat de gedragssymptomen die tot een diagnose leiden erg arbitrair zijn. En soms zelfs lachwekkend gewoontjes.

Erik Reith over zijn school Wonderwijs waar kinderen eigenaar zijn van hun eigen schoolloopbaan

HartverwarmendWijs luistert naar de verhalen van ouders en kinderen die botsen met het onderwijssysteem, biedt alternatieven aan en werkt aan structurele oplossingen.

zp8497586rq
This entry was posted in Hoogbegaafd en Onderwijs, Labels, Uncategorized. Bookmark the permalink.