De school als gaarkeuken

gaarkeukenStel dat u uw kind, op instigatie van de overheid, elke werkdag volgens een strak schema moet laten eten in een gaarkeuken. Hier wordt het eten volgens vaste protocollen en tijdschema’s gemaakt, geserveerd en opgegeten. Volwassen bediendes zien erop toe dat uw kind de benodigde voedingsstoffen krijgt toegediend. Weigering om te eten betekent: geen eten, dus met honger naar huis. Als dit enige dagen aanhoudt worden de ouders op het matje geroepen. Die krijgen boetes en misschien zelfs gevangenisstraf. Alleen als het kind een,  door een via de gaarkeuken aangewezen voedingsdeskundige uitgegeven verklaring meekrijgt, waardoor het aangepast voedsel toegediend moet krijgen, wordt dit aangepast.

Snaakvoorkeuren van het kind doen niet ter zake, evenmin als die van de ouders. Er is vrijwel geen variatie in het aanbod. Al het voedsel wordt door voedseltechnologen eerst ontworpen, vervolgens getest en aangeboden. Hierbij wordt vooral op de klinische aspecten gelet: voedingswaarde etc. Statistische analyses geven aan hoe de ontwikkelingscurve van de kinderen dient te lopen. Kinderen dienen zo-en-zoveel kilogram per jaar aan te komen. Tussentijds worden er dan ook veel weegacties gehouden. De gaarkeukens willen immers geen toestanden. De weegapparaten staan altijd klaar achterin het lokaal. In nauwe samenwerking met medische onderzoeken wordt de voeding regelmatig aangepast. Vooral een uitgewogen mix van vitaminen, vezels, mineralen en eiwitten is belangrijk. Uiterlijk doet er minder toe. Er is wel eens geëxperimenteerd met ander uiterlijk, andere combinaties en zelfs met kleuren maar die projecten zijn na klachten van de bedienden stopgezet. Die werden er knettergek van.

En, o ja, kinderen die te mager of dik zijn, of ziek, worden tijdig buitenboord gezet, zodat de statistieken weer keurig kloppen.

Afijn, U heeft het al door zeker: dit merkwaardige verhaal is niet waar. Wij doen dat zo niet, toch? Nu wil ik u iets vragen. Ziet u de parallel met ons onderwijs? Lees eens in plaats van gaarkeuken “school” en in plaats van voedsel “leerstof”. Lees voor “bediende” “leraar” en voor “voedseltechnoloog” “onderwijskundige”. Vervang “weegacties” door “toetsen”….. en de vergelijking is wel verdacht sterk, vindt u niet? Ergens klopt hier toch iets heel erg niet? Dit is toch verontrustend? Als het om ons voedsel gaat, dan vinden we het vanzelfsprekend dat dit tot de verantwoordelijkheid van de ouders/opvoeders behoort en daar dient te blijven. We hebben een grote keuze in de soorten voedsel, de combinaties, de wijze van bereiding etc. We kunnen kiezen tussen je eigen eten verbouwen en een kant-en-klaarmaaltijd, tussen weegactiezelf thuis koken en een restaurant, een enorme vrijheid. Maar als het om ons onderwijs gaat dan lijkt het vanzelfsprekend dat we ons kind uitleveren aan een onder overheidstoezicht staand systeem, waar we al onze inspraak en eigen keuze af moeten leggen. Dat is raar, heel raar en onnatuurlijk.

En we hebben dit zelf laten gebeuren, toch? Nou dan kunnen we het ook weer veranderen.

Lees vooral ook deze blog, waarin de kromheid van het vasthouden aan zo’n achterhaald bijna communistisch systeem wordt gekoppeld aan de geestelijke gezondheid van onze kinderen. Dit systeem is ongezond en moet drastisch op de schop.

Toevoeging

Nog een nagekomen gedachte. Er wordt me vaak aangerekend dat ik zo negatief ben over het onderwijs. Mensen voelen zich aangesproken en zelfs soms beledigd. Keer op keer herhaal ik dan, dat ik niets heb tegen de professionals die zich dagelijks uit de naad werken om kinderen goed les te geven. Sterker nog, ik heb groot respect voor die mensen, vooral zij die dit dag in dag uit op de werkvloer steeds maar weer waarmaken. Petje af! Waar ik tegen tekeer ga, is het systeem: de strakke structuren, de eenzijdige nadruk op cognitieve kennis, de “er is maar één antwoord goed”-mentaliteit, het teaching-to-the-test. Daar gaat het me om. In die gaarkeuken werkt een kok ook met passie, ervaring en kunde aan het verzorgen van 250 standaardmaaltijden per dag, en de bediendes doen er alles aan om de kinderen zo rustig mogelijk te houden want dat eten moet echt in die buikjes terechtkomen. Alle groepen professionals in zo’n systeem zijn gekwalificeerd en doen hun g…ver…..ten best, heus, daar gaat het niet om. Maar… als je ons onderwijs gaat beoordelen naar de maatstaf of de mensen die er werken wel professioneel zijn, schiet je nog steeds niet veel op. Dat maakt dit systeem nog niet per definitie goed. Helaas, want als dat wel zo zou zijn dan was de spanning die er nu op staat, niet zo voelbaar.

Keuringsdienst van waren

Het eigenaardige is nu, dat onze overheid zelf ook vrij luchtig doet over dat onderwijssysteem: net zoals de Keuringsdienst van Waren vooral let op de hygiëne en technische kwaliteit van ons voedsel, vanuit het oogpunt van de volksgezondheid, zegt telkens ook de Onderwijsinspectie dat er veel vrijheid is om het onderwijs in te richten. Enkel de eindtermen staan vast, en verder worden de processen om daartoe te komen doorgelicht. Voor de rest is de inrichting van het onderwijs vrij. Dat geeft te denken nietwaar? Waarom voelt het dan als een beperkend pantser? Zowel voor de kinderen als voor vele leraren? Afijn we kennen het rijtje knelpunten wel.

Beeldvorming Het is niet eenvoudig om een verklaring voor deze starheid te zoeken, maar één mechanisme is me de laatste tijd vaak opgevallen: leidinggevenden gebruiken nogal graag de leuze “Het moet van de Inspectie”. En helemaal als het om impopulaire maatregelen gaat, zoals recentelijk het invoeren van een “kleutermethode” waar nogal wat protest tegen kwam vanuit de kleuterjuffen (tercht overigens). Scholen die “lastige” kinderen liever niet hebben komen met argumenten tegen de ouders zoals “Helaas, nu moet u zich verantwoorden voor de Leerplichtambtenaar”, hierbij een beeld scheppend als zou deze als een aasgier op de ongehoorzame ouder aan zou vallen. Geeft te denken nietwaar…..

This entry was posted in Passend Onderwijs. Bookmark the permalink.

Comments are closed.