Betere leraren? Of betere kinderen?

Dit bericht viel me dan toch weer even op.
Wat ben ik naïef geweest zeg! Ik heb het steeds maar niet gezien.
En het ligt toch op straat!
Vandaag viel me deze blog op, of eigenlijk is het een verklaring. Een statement.
Van een aantal onderwijsmensen die hun vak superserieus nemen, en echt verder willen (in hun vak dus). Daarom meer autonomie opeisen. Sympathiek! Je zou het willen steunen, toch!?
Maar kijk eens een beetje dichterbij, of beter gezegd zoom juist eens een beetje terug.
Wat zie je dan?
Natuurlijk is het mooi als mensen uit een bepaald vak opkomen voor hun vak, of hun passie voor dat vak. Niks mis mee.
​Toen ik met mijn bedrijf begon​ ben ik met overtuiging de dialoog en discussie ​aangegaan ​met deze mensen, die binnen het onderwijs heus allemaal het hart op de goede plaats hebben, hun nek uitsteken etc.etc. Allemaal heel mooi. Allemaal mensen met lef. Maar ik kwam er niet verder mee.​ Waarom eigenlijk niet? Interessante vraag!
Ik ben op een spoor gekomen en denk nu te weten waar de angel zit. ​D​e vraag die ik ze steeds maar niet zie stellen is de meest belangrijke vraag, namelijk:

             Wat hebben onze kinderen nodig?

Ik ben zo ontzettend naïef geweest om deze vraag niet steeds naar voren te duwen. Weet je waarom? Omdat die vraag zo vanzelfsprekend is. Of… lijkt! Want ik heb hem eigenlijk nog nooit aan de orde gezien. En daar is een reden voor, en dat is dan ineens heel erg schokkend! Ineens vallen je de schellen van de ogen.​ Wat ik steeds maar weer wel zie, jaar in jaar uit, is de zelfgeformuleerde vraag ‘Wat heb ìk nodig als leraar, docent of leerkracht, in mijn eigen vak?” ​Jelmer Evers is daar natuurlijk de protagonist van: “Maak ons sterker, dan gaat het met de leerlingen ook beter”. Maar die andere vraag gaat dieper en is fundamenteler. Die doet een beroep op meer dan alleen maar je beroepsopvatting, die stelt ook morele issues aan de orde en brengt bijvoorbeeld “opvoeding” dichterbij. Dan moet je ineens gaan praten met pedagogen of ouders. Echt praten. En dat is blijkbaar ​niet nodig? ​Ik zou zeggen het is juist een prachtig mooi nieuw perspectief! Als je niet beseft dat die vraag boven alle andere staat, dan begrijp je niet waar onderwijs eigenlijk voor bedoeld moet zijn. ​Ja sorry ik vind dat inderdaad schokkend. ​Want ​dan blijf je altijd opereren in een ​tredmolen die ​efficiënt is maar in plaats van mooi ontwikkelde kinderen die hun eigen leven aankunnen,  “een diploma met voeten eronder” produceert, als ei​n​dproduct van een fabrieksmatig opgezet systeem. ​Wie wordt daar nou gelukkig van? Vertel het me! Heus, ik snap dat leraren werken met de grootst mogelijke toewijding, tegen de klippen op, met te weinig autonomie, met te beperkte middelen, met allemaal stuurlui aan wal, met een overheid die steeds maar weer iets onzinnig nieuws verzint, allemaal waar!​ En dat ze daar een statement over maken, ook helemaal fantastisch!​
vvvvvvvvvvvvvvv
De vraag wordt niet gesteld, niet omdat hij vanzelfsprekend is en iedereen het er wel over eens is hoe belangrijk hij is, maar omdat hij buiten de grenzen van de eigen vakopvatting ligt en dus gewoon onzichtbaar is voor deze mensen.

Deze vraag komt feitelijk nooit aan de orde.​ Daarom heb ik, na een groeiproces van jaren, besloten mijn energie niet meer te steken in het veranderen van het onderwijs. ​Ik​ ga gewoon lekker, buiten ​de vestingmuren, mijn kampement opzetten… ​daar de lekkerste “gerechten​”​ bereiden, en mensen die even buiten de gebaande paden een ommetje maken verleiden met heerlijke geuren van nieuwe ​inzichten die ze heus ook wel eens willen proeven.
Vriendelijke groet, Lex Hupe 06 3867 9713
This entry was posted in Education 2.0. Bookmark the permalink.

Comments are closed.